Çok uzun süre yüksek tempoda koştuğunuzda, üstelik yola en ham halinizle çıkmışsanız, koşunuz seneler sürmüşse, yolda ayağınıza çok diken batmışsa ve yine de gece gündüz koşmuşsanız ilk nefeslendiğinizde ne olur?
Ben yeri öptüm azıcık!!!

Minik Elf ile çıktığımız iyileşme yolundaki rotamızı uzun süredir kendileri belirliyor…
Bedenen ve ruhen o neye hazırsa öyle yapıyoruz…

Son maratonumuz yedi ay sürdü ve bir yerde kızım cd içmeyi bıraktı hatırladınız mı?

Ondan sonra cosmos’un dur ihtarına uymadım ben. Uzun süre neler yaparım nasıl yaparım derdindeydim ve aklımın bir köşesinde arınma sonrası yeniden yapılanma da vardı…
Asena en yakından takip ederken minik elfin hikayesini aklımızda kızımın karaciğeri için bir destek planı da vardı…

Bir şeylerin yarım kaldığını hissetmeme rağmen minik Elf iyileşiyordu artık?

Kerri ile görüşmemizin ardından hayallerimin çok dışında bambaşka bir yol çıktı karşımıza? Ve bu yolu da minik Elf çizdi…

Ah şu supplementler yine aynı hikayeler, iki tane mucizeye ulaşmak aylarımızı aldı demiştim!

Ve
Minik Elf okullu oldu bu sene…
Aslında niyetim onu okullu bir kız yapmak değildi ama bürokrasi onun en azından bir miktar okula gitmesi gerektiğini söylüyordu, ben minik elf’i ikna edemezsem sonumuz özel alt sınıf olacaktı…
Özel alt sınıf etiketine takılmadım hayırrr!
Sadece yaş aralığı bile ciddi tutarsızlık gösteren ve hiç profesyonel olmayan bir sınıfta hiç de eşit olmayan koşullarda, (aslında bu kısmı çok uzun ve ciddi dramatik, ve hatırlamak bile dünyamı döndürmeye yetiyor ama şimdilik anlatmayı yüreğim kaldırmıyor) bulunsun istemedim…
Sosyal devlet sizi illa bir kategoriye dahil etmek ister? Sürüye mi demeliydim…
Bu durumun antidotu final sahnesinde bu çocuk benim çocuğum devletin malı değil, hatta hiç kimsenin hiçbirşeyi değil! demek zorunda kalmak, diyebilmekmiş…

Yine de en soft geçiş için denemeler yapmaya başladık…
Ben istemez miyim herkes gibi yaşamak🙃

“16 ekim 2017

Baba ile mücadele;
Okul açılmıyor baba
Kızım açılmış okul
Okul açılmıyor kilitli baba
Okul açılmış kızım öğretmen anahtarı bulmuş
Baba okul açılmıyor kapı yapışmış🤗”

Tarihe şöyle bir not düşmüşüm…
Kendini ifade etmesine mı sevineyim, yine ve hala ait olamama haline mi üzüleyim…

Uzun bir süre minik Elf ile okulun bahçe kapısından bile giremedik…kapıya yaklaştığımız anda yaprak gibi titremeye başlardı?! En az benim kadar seviyor olmalı okulları😬
Bir süre sonra bahçede gezmeye ve teneffüste oynayan çocukları izlemeye başladık, sanırım iki ay sonra bir gün kimseler yokken sınıfa girmeyi başardık ve ertesi gün minik Elf ve sınıf arkadaşları ile birlikte yeniden sırada oturdum…
Sadece iki gün sonra kapının dışındaki nöbetime başladım ve o günden beri hala nöbetteyim🙃

Korkularım var, kulaklarım evrilmiş, başka sınıflardan gelen sesleri bile duyar olduğumu farkettim ve evet bazen gerçekten berbat günlerimiz de oluyor…
Çok yolumuz var belli…
Okumasa da olur?
Aslında O istediği kadar öğrensin…
Tutuk, ezbere, zorlantılı olmasın…
Yeter ki aksın, akışta olsun…

Ve bir sabah hızlıca kahvaltı hazırladım kızıma odasına götürdüm, eline tableti verdim!
Evet doğru anladınız tam olarak böyle yaptım ve kafamı yastığıma gömdüm!
Koşmayı bırak ayakta duramıyorum işte yine…
Bazılarınız çok iyi bilir, minik Elf’in bir versiyonunu sonsuza dek kaybettim…
Derin bir kayıp duygusu…
İşte tam olarak o sebeple uyanamıyorum…

İlk nefeslendiğim anda yatağa gömüldüm, yas tutmak istiyordum ama!?

Minik Elf yanıma geldi ve en gür sesiyle ”-Anne uyan okula gidelim.” dedi…

Cosmos’un dokunuşu ile uzun süredir almak için çabaladığımız supplemenler evimde🙃

İlk supplementi ‘alta can gesti minik bir tahta spatulanın ucu ile başladıktan bir gün sonra minik elf uyandığında kısık gözler sendromunun onu terk ettiğini fark ettim…
Sonraki günlerde her sabah kalktığı gibi dişlerini sıkarak uyanmasını bekledim ama yok?
Minik Elf gittikçe daha dingin bir ruh hali ile uyanmaya başladı…
Aslında bu çayyy??? Bedeninde sertleşmiş öyle çok kası yumuşattı ki…

Ah biliyor musunuz?
Ben bu yolculuğun en başında kızım normal bir çocuk olsun arzusu ile yanıp tutuşmuyordum…
Geceler boyu bitmek bilmeyen, minik elfi uykularından eden karın ağrılarından kurtulabilmesi için çıkmıştık biz bu yolculuğa…
Daima bir tık yaklaştık sağlıklı bir bedene ama bir keresinde artık farkındalığı iyice yükselmişken bana kaburgasının altını gösterip ağrıdığını ifade etmeye çalıştığında üzülmüştüm en çok…

📌Restore ikinci gün…
Ders çalışamadık çünkü bütün gün esnedi… bu nasıl bir performans her zamankinden iki saat erken uyudu?

Restore ve can gest hayatımıza gireli iki ay oldu ve ben minik elf’i daha önce hiç uyumadığı kadar derin uyurken izliyorum bir süredir…

Herşeyin rakamlardan ibaret olduğu bir dünyada mümkün olduğunca saymadan ilerlemeye gayret ediyorum…
Ne kadar zamanda iyileşir bilemiyorum
çünkü henüz onunla iyileşme yolunda yürüyorum, bilemiyorum ne yazık ki robot da değiliz, fiziksel olmasa bile ruhsal dalgalanmalar yaşıyoruz…
Bir yanımızda hayat devinerek akıyor, diğer yanımızda iyileşmek için yürüdüğümüz yol bekliyor…
Kızım büyüyor, eyvah büyüyor zaman geçiyor diyerek izin vermeyip şimdiye kadar ötelediğimiz uykularını uyuyor…
İyileşmeye çalışırken büyümek işte böyle oluyor.

Yorumlar